Bu gece uykumun bölünmesiyle 3.16'da kalktım. Her zamanki gibi uyku sersemliğiyle boş olan aklımı doldurmaya yetecek bir soru belirdi kafamda. "Acaba yalnızım diyenlerden kaç kişi gerçek anlamda yalnız?" Evet uyku sersemliğimi yeterince dağıtacak bu soruyu düşünmeye başladım.
Yalnızlık artık günümüzde çoğu gencin/ergenin ağzından duyduğumuz bir kelime haline geldi. Peki ya gerçekten yalnızlar mı? En ufak bir şeyde odasının köşesine sinip "yalnız kaldım" diyenlerden bahsetmiyorum. Mesela konuşacak kimseleri olmadığı için odalarındaki eşyalarla, oyuncaklarla vb. şeylerle konuşanlar; dış dünya dediğimiz odasının dışında kalan dünyayla tek bağlantısı internet olan bi' kız? İşte yalnızlık derken kastettiğim şey bu.
Mesela ben. Yalnız mıyım diye kendime çok sordum. Düşündüm, tarttım, ölçtüm, biçtim. Ve vardığım sonuç şu: Arkadaşlar, ben yeri geldiğinde yalnızım. O ne demek şimdi? Neden kastediyorsun dediğinizi ufaktan işitir gibiyim. Peki neden böyle diyorum? Çünkü arkadaşlarım var. Ama bir görünüp bir kaybolan, işleri düştüklerinde yanıma gelenler ve kendileri isterlerse benle vakit geçirenler.. Ailem var. Ama bi' sevip bi' üzen. Çayım var mesela ama elime aldığımda çoktan soğumuş olan. Soğuk çay sevilir mi? Bakın farkettiyseniz çay topluluk içeceğidir. Toplumun birlik kaynağı soğursa insanlara nasıl ısınırsın? Yalnızlığı da en çok bu körüklemez mi zaten? Elinden hiçbir şey gelmediği için toplumun ortasında kalakalmak.
İşte gördüğünüz gibi bende birer yeri geldiğinde yalnız olanlardanım. Kabuğuma çekilmiyorum ama o kabuğu da kırmıyorum. Peki siz düşünün. Siz nasıl yalnızlardansınız?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder